Devojka iz grada

Ja sam rodjen u cvecu livada cuvam stada pokraj reke Gruze al' zavoleh devojku iz grada sa usnama ko pupoljak ruze Bele ruke a prsti ko dirke pricahu mi najneznije bajke zalud uzdah iz grudi pastirke zalud suze moje stare majke Sin sam plavih suma i livada gajim dobre konje i volove zbog lepote devojke iz grada zaboravih brda i dolove Zvao sam je ulicama dugim i venuo ko trava jesenja jednog dana spazih je sa drugim zagrljeni u sjenci kestena Sta sad mogu vec bol svoj da patim mladost moju da tuzim za celo morao sam kuci da se vratim svome domu u rodjeno selo I sad opet svoga vranca jasem i u krcmi krcmim svoja stada kitim svirce i razbijam case i proklinjem devojku iz grada