Alajbeg jergeče i kaurkinja djevojka

Alajbeg jergeče i kaurkinja djevojka U livadi bijel šator razapet, Pod šatorom sitna trava zelena I na travi ibrišima serdžaza, Na serdžazi mor kadiFe jastuci, Na njim' sjedi alajbego Jergeče. Tud' prolazi kaurkinja na vodu, Al' besjedi alajbego Jergeče: „Ne ran' rano, kaurkinjo, na vodu." Al' besjedi kaurkinja djevojka: „Meni moja stara majka govori, „Da uranim svako jutro na vodu." Kad je pošla drugo jutro na vodu, Ufati je alajbego Jergeče: „Stani more, kaurkinjo djevojko! „Da ti vidim čarne oči trnjine, „Da ti ljubim b'jelo lice, k'o sunce, „Da besjedim s tvojim ustma šećernim." Al' besjedi kaurkinja djevojka: „Gdje su mojih devet braće junaka, „Da ufate alajbega Jergeče, „Da mu metnu teško gvožđe na noge? „Ako li ga sažaluju, što je mlad, „Nek' ga dadu meni mladoj u ruke, „Metaću ga na zle muke, na ruke."