Velika noć

Kad genije noći na krilima sjajnim, Krilima od vatre, preko reke minu, Nevidljiva voda ushićeno sinu, I zapeva glasom bolnim i beskrajnim. Kad ponoćni vetar pored Gore gluhe Prođe i otrese teški mrak sa granja, Kao strasna pesma žudnog umiranja, Ču se glas muzike iz trstike suhe. Kad za poljem punim Crne deteline, Počeše vlašići da blede i slaze, Mrtvo lišće poče da pada na staze, I kao Crn uzdah da izbi iz tmine. Sad, u ovo dugo veče koje pati, Cela moja duša zatreperi gola, A čelom umornim od truda i bola, Smrt je prešla rukom, mekom, kao mati.