Rimski sonet

Grob na Apiji Spava Cecilija Metela, još spava, sto godina prespi i sto novih začne. Peva ptić iz žita i kosač iz trava, a ništa da prene trepavice plačne. U mrak bela stada sa humova shode; Golubi iz polja beže ispred sene; Apijom se vrate legije što vode kralje od istoka, i pljačku, i plene. Oči Cecilije mokrih trepavica, od sveg okrenute sad gledaju drugde; Nit ih prenu trube ni glas noćnih ptica. Sto godina mirno ona pređe svugde: Lepota je smrti bez svojih granica… A mokre su oči okrenute drugde.