Anabel Li (Annabel Lee)

U carstvu na žalu sinjega mora – pre mnogo leta to bi – življaše jednom devojka lepa po imenu Anabel Li; i samo joj jedno beše na umu: to da se volimo mi. U carstvu na žalu sinjega mora deca smo bili mi, al’ volesmo se više no iko ja i Anabel Li, ljubavlju s koje su patili žudno nebeski anđeli svi. I zato, u carstvu na morskome žalu, pradavno ovo se zbi: poduhnu vetar noću sa neba, sledi mi Anbel Li; i dođoše da je od mene odnesu njezini rođaci svi, u grob na morskome je spustiše žalu da večni sanak sni. Anđele zavist je morila što su tek upola srećni ko mi: da! zato samo (kao što znaju u onome carstvu svi) poduhnu vetar s neba i sledi i ubi mi Anabel Li. Al’ mi nadjačasmo ljubalju one što stariji behu no mi – što mudriji behu no mi – i slabi su anđeli sve vasione i slabi su podvodni duhovi zli da ikad mi razdvoje dušu od duše prelepe Anabel Li. Jer večite snove, dok mesec sjaj toči, snivam o Anabel Li; kad zvezde zaplove, svud viđam ja oči prelepe Anabel Li; po svu noć ja tako uz dragu počivam, uz nevestu svoju, uz život svoj snivam, u grobu na žalu, tu ležimo mi, a more huči i vri. Stanislav Vinaver ) II prevod (Tin Ujević) Anabel Li Prije mnogo, i mnogo ljeta U kraljevstvu na obali Življaše djeva znana sred svijeta Pod imenom Anabela Li, I življaše sred briga i radosnih sjeta Da me voli i da se volimo mi. Bio sam dijete i bila je dijete U kraljevstvu, što plaču valovi, No ljubavlju većom od ljubavi svete Ljubljasmo se ja i Li, Te nam na ljubavi nebeske čete Zaviđahu, anđeli svi. I tako prije ljeta i ljeta U kraljevstvu, što plaču valovi, Vjetar iz oblaka skrši poput cvijeta Moju lijepu Anabelu Li, I tako njoj brata žalost dopa, Da je ponese daleko od mene, Da je u kamenom grobu zakopa, Što ječi od umorne pjene. Anđeli nesrećni i u raju Zaviđahu njoj i meni I, zato (svi ljudi znaju U kraljevstvu, što ga more mi) U noći iz magle zaduhaju Vetri i ubiju moju Anabelu Li. No naša je ljubav jača od one Njih, što bjehu stariji no mi, Njih, što jesu umniji no mi, Pa ni anđeli s vrh vasione, Pa ni bjesovi, što pod morem rone, Dušu ne mogu rastaviti: dušu mi Od duše lijepe Anabele Li. Kad mjesec sine, nosi mi sanje O lijepoj Anabeli Li; Kad zvijezde izađu, sinu oči danje Prelijepe Anabele Li; I tako noću za noći ja sjedim I dragu, moju ljubav i moj život gledim, Tamo u grobnici na valu, U njenom grobu na zvučnome žalu. Tin Ujević ) Original (engleski): Edgar Allan Poe – Annabel Lee