Detaljna biografija: Vasil Simonenko
Vasil Simonenko (Vasyl Symonenko, 1935–1963) predstavlja jednog od najvažnijih ukrajinskih pesnika dvadesetog veka, simbol otpora protiv sovjetske cenzure, totalitarnog sistema i ugnjetavanja nacionalnog identiteta. Iako je njegov život trajao nepune tri decenije, njegovo poetsko nasleđe i angažman u okviru generacije takozvanih "šezdesetnika" (shistdesiatnyky) svrstali su ga u panteon heroja ukrajinske književnosti i istorije. Rođen u selu Bievci, u centralnoj Ukrajini, Simonenko je rastao bez oca, koga nikada nije upoznao, a odgajala ga je majka u dubokom siromaštvu ratnih i posleratnih godina. Njegovo poreklo snažno je uticalo na njegovo poimanje seljačkog načina života, patriotizma i ljubavi prema domovini.
Završio je studije novinarstva na Univerzitetu u Kijevu, gde je započeo svoju karijeru kao novinar za razne regionalne novine. Tokom svoje novinarske karijere svakodnevno se susretao sa surovom istinom o životu običnih radnika i seljaka, svedočeći bedi i nepravdama koje su pratile sovjetski režim uprkos zvaničnoj državnoj propagandi. Ta stvarnost oštro je kontrastirala onome što su sovjetski mediji predstavljali, što je duboko pogodilo mladog Simonenka. Njegova prva objavljena zbirka pesama "Tišina i grom" (1962) izazvala je veliku pažnju čitalaca; njegova poezija je bila iskrena, nepatvorena i prožeta izuzetno jakim, neskrivenim emocijama prema Ukrajini, slobodi, čovečnosti, ali i besom prema tiraniji.
Kao pesnik, Vasil Simonenko je odbacio konvencionalne šablone socrealizma i usmerio se ka temama koje su u to doba bile izuzetno opasne: ljudsko dostojanstvo, nacionalni jezik, individualna sloboda, kao i represija i zaborav žrtava staljinističkog terora. Najzanimljiviji, a ujedno i najtragičniji deo njegove karijere, bio je njegov rad sa Klubom kreativne omladine u Kijevu, kada je, zajedno sa Alom Gorskom i Lesom Tanjukom, počeo da istražuje tajne masovne grobnice žrtava staljinističkih čistki u mestu Bikivnja blizu Kijeva. Nakon što su pronašli ostatke lobanja sa rupama od metaka i o tome izvestili nadležne institucije tražeći istragu, našli su se na meti zloglasnog KGB-a.
Njegovo stradanje počelo je leta 1962. godine, kada je bez ikakvog pravog razloga uhapšen na železničkoj stanici i pretučen od strane sovjetske milicije i agenata KGB-a. Posledice premlaćivanja bile su kobne za njegovo zdravlje, doveli su do otkazivanja bubrega, a ubrzo mu je dijagnostikovan i rak. Umro je u decembru 1963. godine. Iako mu je zvanično priređena sahrana sa počastima, sovjetska cenzura je godinama zabranjivala objavljivanje većine njegovih pesama, a mnogi njegovi stihovi prenosili su se putem samizdata (ilegalnog prepisivanja), inspirišući disidente širom sovjetske imperije. Zbog njegove mladosti, talenta i tragične sudbine, mnogi ga nazivaju "ukrajinskim Ljermontovim" i pravim vitezom ukrajinske slobodarske misli.