Detaljna biografija: Tomas Hardi

Tomas Hardi (Thomas Hardy), rođen 2. jula 1840. godine u Viskoku u grofoviji Dorsetu, a preminuo 11. januara 1928. godine u Dorčesteru, bio je istaknuti engleski romanopisac i pesnik. Jedan od najvažnijih pisaca kasne viktorijanske epohe, Hardi je u svojim delima istraživao ljudsku sudbinu, moralne dileme i konflikte između individualnih strasti i rigidnih društvenih normi u brzo menjajućem svetu. Hardi je odrastao u ruralnom okruženju, koje će kasnije postati poprište većine njegovih dela, fiktivna pokrajina Veseks (Wessex). Učio je arhitekturu u Londonu i počeo karijeru kao arhitekta, što je u njemu razvilo oštro oko za detalje, pejzaže i istorijsko nasleđe, ali ga je ljubav prema pisanju ubrzo odvela u književnost. Njegov uspeh započeo je objavljivanjem romana "Daleko od razuzdane gomile" (Far from the Madding Crowd, 1874), što mu je omogućilo da se potpuno posveti književnosti. Njegov stil je poznat po izrazito pesimističnom, fatalističkom pogledu na svet. Njegovi likovi su često obični ljudi iz provincije koji se bore protiv neumoljive sudbine, društvenih ograničenja, siromaštva i svojih sopstvenih neobuzdanih emocija. Njegova vizija prirode nije blaga i romantična, već je priroda prikazana kao ravnodušna, pa čak i surova sila koja prevazilazi i potčinjava ljudske živote. Hardijeva najpoznatija dela su "Tesa od D'Erbervilovih" (Tess of the d'Urbervilles, 1891) i "Neznani Džud" (Jude the Obscure, 1895). Oba romana su izazvala ogroman skandal i bes kritike zbog iskrenog i saosećajnog prikaza "pale žene" (Tese) i oštre kritike viktorijanskog morala, braka i religioznih institucija (u Džudu). Zbog burnih osuda "Neznanog Džuda", koje su uključivale i javno spaljivanje knjige, Hardi je, ogorčen, potpuno odustao od pisanja proze do kraja života i posvetio se isključivo poeziji, koju je smatrao svojim pravim pozivom. Njegova poezija, koja je obuhvatala balade, lirske pesme i epsku dramu "Dinasti" (The Dynasts), takođe se bavi temama prolaznosti, sudbine i gubitka vere. Zanimljivo je da je njegova poezija tek u kasnijim decenijama dobila zaslužena priznanja i uticala na pesnike 20. veka poput V.H. Odna i Filipa Larkina. Njegovo srce je, po njegovoj želji, sahranjeno u grobu njegove prve žene Eme u Stinsfordu u Veseksu, dok je njegov pepeo pohranjen u Kutku pesnika u Vestminsterskoj opatiji, što je simboličan odraz njegove duboke vezanosti za rodni kraj i njegovog statusa nacionalnog književnog velikana.