Detaljna biografija: Jaroslav Sajfert

Jaroslav Sajfert (Jaroslav Seifert), rođen 23. septembra 1901. godine u Pragu, a preminuo 10. januara 1986. godine takođe u Pragu, bio je izvanredan češki pesnik, pisac, novinar i jedini češki dobitnik Nobelove nagrade za književnost (1984). Njegovo stvaralaštvo obuhvata veći deo dvadesetog veka i u potpunosti odražava burnu istoriju Češke Republike – od euforije zbog stvaranja nove države, preko užasa nacističke okupacije i represije staljinističkog režima, pa sve do otpora prema autoritarizmu. Sajfert potiče iz siromašne radničke porodice iz praškog predgrađa Žižkov, i to proletersko poreklo trajno je obeležilo njegovu naklonost prema običnom čoveku. U mladosti, napustio je školu kako bi se posvetio novinarstvu i ubrzo je postao jedna od vodećih figura međuratne češke književne avangarde. Tridesetih godina bio je suosnivač "Devetsila", umetničkog pokreta koji je spajao marksističke ideje s avangardnom poezijom (naročito poetizmom, specifično češkim pokretom koji je slavio čari svakodnevice, tehnologiju i egzotiku). Međutim, nakon boravka u Sovjetskom Savezu i zbog neslaganja sa rigidnim staljinizmom, 1929. godine izbačen je iz Komunističke partije, postavši oštar kritičar totalitarizma. Sajfertov poetski stil menjao se tokom njegovog dugog života. Od ranih proleterskih i revolucionarnih pesama, te razigrane asocijativne poezije nadrealističke inspiracije, tokom Drugog svetskog rata prelazi na turobnije, duboko patriotske pesme pune zabrinutosti za sudbinu nacije, da bi u svojoj zreloj fazi njegov izraz postao jednostavan, lirski čist, duboko refleksivan i prožet melanholijom. Glavni motivi njegovog kasnijeg opusa su ljubav prema ženama (kao izvoru nepresušne radosti i vitalnosti), rodni Prag, sećanje na mladost, prolaznost vremena i bliskost smrti. Njegova najpoznatija dela su "Koncert na ostrvu", "Halleyjeva kometa" i "Kišobran sa Pikadilija", kao i čudesni memori "Sva lepota sveta". Tokom pedesetih godina, u doba staljinističkih čistki u Čehoslovačkoj, on je hrabro istupao u odbranu pisaca koji su bili progonjeni i utamničeni. Godine 1977. bio je jedan od prvih potpisnika "Povelje 77", manifesta kojim se tražilo poštovanje ljudskih prava u Čehoslovačkoj komunističkoj državi. Zbog svog disidentskog delovanja, režim ga je proganjao, njegove knjige su dugo bile zabranjene za objavljivanje ili su cenzurisane, i uglavnom su kružile u samizdatu. Nobelovu nagradu dobio je u 83. godini života, kao priznanje za poeziju koja je, kako je naveo komitet, "slavila nesalomivi duh čoveka". Zanimljivo je da su ga, uprkos tome što su ga vlasti smatrale disidentom, obični ljudi doživljavali kao nacionalnog oca i čuvara češkog jezika; njegova sahrana u Pragu pretvorila se u masovnu, tihu nacionalnu demonstraciju protiv režima.