Detaljna biografija: Frančesko Petrarka

Frančesko Petrarka (Francesco Petrarca), rođen 20. jula 1304. godine u Arecu, a preminuo 19. jula 1374. godine u Arkvi, bio je italijanski pesnik, prozni pisac i učeni humanista. Smatra se jednim od najvažnijih prethodnika i utemeljivača renesanse, kao i "ocem humanizma". Njegovo otkrivanje antičkih tekstova (poput Ciceronovih pisama) i posvećenost proučavanju klasične antike presudno su uticali na formiranje renesansnog pogleda na svet. Ipak, široj publici Petrarka je najpoznatiji po svojoj poeziji i zbirci "Kanconijer" (Canzoniere), kojom je trajno definisao lirsku poeziju u Evropi. Njegov otac, beležnik, bio je prognan iz Firence zajedno sa Danteom Aligijerijem, zbog čega je Petrarka veći deo mladosti proveo u egzilu u Avinjonu u Francuskoj, gde je u to vreme bilo sedište papstva. Tamo je studirao pravo, koje ga nikada nije zanimalo, a ubrzo se posvetio izučavanju klasične književnosti. Najsudbonosniji trenutak njegovog života dogodio se 6. aprila 1327. godine, kada je u crkvi Svete Klare u Avinjonu ugledao Lauru (čiji pravi identitet nikada nije sa sigurnošću utvrđen, iako se pretpostavlja da je reč o Lauri de Noves) i zaljubio se u nju na prvi pogled. Ova neuzvraćena, idealizovana ljubav inspirisala ga je da napiše preko 300 soneta i pesama koje čine čuveni "Kanconijer" (prvobitno nazvan Rerum vulgarium fragmenta). Petrarkin stil u "Kanconijeru" usavršio je formu soneta (poznatog kao petrarkistički sonet, sa specifičnom raspodelom strofa: dve katrena i dve tercine). Njegova lirika predstavlja prekretnicu: dok je ljubav prema Lauri idealizovana u duhu trubadurske tradicije, ona je istovremeno duboko ljudska i ispunjena unutrašnjim konfliktima. On nije pisao samo o uzvišenoj ljubavi, već i o zemaljskim strastima, sopstvenom bolu, melanholiji i rastrzanosti između duhovnih težnji i telesnih želja. Ovaj psihološki realizam i okrenutost unutrašnjem svetu bili su novina u srednjovekovnoj književnosti. Pored poezije na narodnom, italijanskom jeziku, Petrarka je pisao i obimna dela na latinskom, uključujući ep "Afrika" i rasprave poput "De viris illustribus" i "De vita solitaria". Zanimljivost iz njegovog života je da je 1341. godine bio krunisan lovorovim vencem u Rimu kao poeta laureatus, što je bila prva takva ceremonija od antike, čime je simbolično označen preporod klasične kulture. Petrarkizam, kao pravac u poeziji zasnovan na imitiranju njegove lirike, dominirao je evropskom književnošću tokom više od dva veka. Njegov uticaj na pisce poput Šekspira i Spensera bio je ogroman, a "Kanconijer" do danas ostaje spomenik večnoj i nesrećnoj ljubavi.